آه ! سهم من این است...

" براستی که هستم؟

به کجا می کشاند سرنوشت ، کالبدم را؟

گمشده ام کجاست؟

گمشده ای هست آیا؟"

بعد از این همه مدت حالا که می خواهم بنویسم تنها خبر ساده ای دارم... اتفاقی ساده که برای میلیون ها نفر در روز می افتد و شاید به خاطرش مثل من ذوق هم نمی کنند!

می دانم خیلی بچگانه است که اینجا آنرا می نویسم... با که دارم این شادی را تقسیم می کنم؟!

خبر این است: بالاخره ماشین خریدم!

" گاه بهترین کاری که می توانیم بکنیم این است که هیچ کاری نکنیم."

"بر آنکه دوستش می داری 

نوری بتاب و از سایه اش بگذر!"

کمترین اعتماد به نفسی ندارم... به قدری احساس تنهایی می کنم که حس می کنم خفه می شوم ... در آبهای سیاه آن فرو میروم و کاملاً غرق می شوم... به نظر می رسد هیچ راه نجاتی ندارم... و شاید هم نمی خواهم که داشته باشم.. به قدری تنها بوده ام که حالا هر چیزی جز خود تنهایی آزارم میدهد... مثل زندانی ای هستم که به زندانبانش خو کرده است و چیزی جز شنیدن صدای گام های او که می آید تا تکه نان و آبی بیاورد ، فریادی بکشد و برود... آرام نمی کندش !!

کاش خودم می دانستم چه می خواهم یا بدنبال چه هستم امّا اصلاً نمی دانم... بقدری سرگشته ام که به نظرم می رسد دارم دیوانه می شوم... خدایا مرا چه می شود؟

" مانند هر زبان مادری دیگری ، نخست با زبان عشق عاشقانه صحبت می کنیم،

بی آنکه قادر به توضیح قواعد آن باشیم...

وقتی یک قهرمان عاشق می گوید که حاضر است همه چیز را در راه عشق فدا کند ، هیچ کس نخواهد پرسید :" ایا محبوب او واقعاْ شایسته ی این فداکاری هست؟"...

عشق ، منطق مبهم خود را دارد.

منطقی که همه ی ما تلویحاْ می پذیریم...."

" ابن سینا ،یقین دارد که عشق یک بیماری بالینی است .

او نیز مانند جالینوس - طبیب معروف - فرض را بر این می گیرد

 که نشانه های بیماری عشق در بدن محصول عدم تعادل شیمیایی است

 که عواملی روانشناختی ، به خصوص وسواس فکری درباره ی معشوق سبب ساز آن هستند..."

نمی دانم آیا اکنون شبیه به زمانی  است که 

 گالیله گفت "زمین گرد است"

و کسی نپذیرفت ...

من کم کم دارم درباره ی این باور قدیمی

مقدس بودن عشق ، دچار تردید می شوم!

" در بین حالات گوناگون هستی انسان ، حالت وجودی در گیر با عشق

اسرار آمیزترین آنهاست...

فرهنگ های بسیار متفاوت در طول هزاران سال تلاش کردند تا عشق را درک کنند ....

عشق به ندرت به مثابهی تجربه ای تماماْ دلپذیر توصیف می شود.

 عشق ملغمه ای از روحیات مهار ناپذیر و ظاهراْ نا همساز است .

 آدم ها هنگامی که عاشق هستند ، ترکیب عجیب و غریبی از لذت و درد ، شیدایی و اندوه ، و سرمستی و نا امیدی را توصیف می کنند .

عشق ظاهراْ مثل یک سفینه ی فضایی است که فقط بین دو مکان در حرکت است :

بهشت و جهنم!...""

 توصیه می کنم همگی کتاب " مرض عشق " نوشته ی " دکتر فرانک تالیس " را بخوانید...

به نتایج عجیبی می رسید.

متن فوق از اولین جملات فصل اول کتاب مزبور است

که تجزیه و تحلیل عمیقی از عشق ارائه می دهد

که مطمئنم برای همه جالب خواهد بود...

حتی اگر یا همه ی آنچه در آن هست موافق نباشید!

آن وقت شازده کوچولو با خود اندیشید :" چه سیاره ی عجیبی ! یکپارچه تیزی و خشکی و شوری است ! آدم ها نیز قوه ی تخیل ندارند و هر چه می شنوند همان را تکرار می کنند..."

شاید درست مثل خود من...

م...م...م... نمی دونم چی بنویسم . امشب تولد خواهر کوچولوم بود( بماند که الان قدش هم از من بلندتر شده ولی برای من همون فینقیلی ایه که بود... فردا صبح می ریم لاهیجان ... توفیق اجباری هر هفته ای به همراه آناستازیا و گرزیلا و مادر بیوه شان!...

دلم گرفته...بی خودی... باز احساس افسردگی می کنم ... عصر فال گرفتم ، اومد:

"یوسف گم گشته باز آید به کنعان ، غم مخور

کلبه ی احزان شود روزی گلستان ، غم مخور"

 www.tafrihi.com

                                 به جای دشنام به تاریکی ، شمعی بیفروز.                                 

عشق , ايستادن زير باران و خيس شدن با هم نيست .

عشق آن است که يکي چتر شود و ديگري نفهمد که چرا خيس نشد .

آن که عشق می کارد ، اشک درو می کند.

هر آشنائی تازه ، اندوهی تازه است...

مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان.

هر سلام ، آغاز دردناک یک خداحافظی است...

"خورشید باش تا اگر هم خواستی بر کسی نتابی ، نتوانی ."

-زرتشت-

.... بدین گونه شازده کوچولو ، روباه را اهلی کرد و همینکه ساعت وداع نزدیک شد ، روباه گفت:

           " آه ...! من خواهم گریست."

شازده کوچولو گفت: " گناه از خود توست . من که بدی یه جان تو نمی خواستم . تو خودت خواستی که من تو را اهلی کنم...."

روباه گفت : " درست است."

شازده کوچولو گفت : " در این صورت باز گریه خواهی کرد؟"

روباه گفت : " البته."

شازده کوچولو گفت : " ولی گریه هیچ سودی به حال تو نخواهد داشت . "

روباه گفت : " به سبب رنگ گندمزار ، گریه به حال من سودمند خواهد بود."

و کمی بعد به گفته افزود : " یک بار دیگر برو و گل های سرخ را تماشا کن . ان وقت خواهی فهمید که گل تو در دنیا یگانه است..."

  -آنتوانت دو سنت اگزوپری-

                                 "A man falls in LOVE by talking about LOVE"

                                                          -Pascal-

موضوع خیلی ساده است و با این همه با وسواسی شگرف از پذیرش آن سرباز می زنیم .. نمی خواهیم باور کنیم چیزی که پارسال برایمان آنهمه جالب بود امسال هیچ جذابیتی ندارد... شاید می ترسیم.. نمی دان ولی در هر حال همین گونه ایم....

 Love : What is love

هیچ به این موضوع فکر کردید که چقدر عجیبه که اطراف یه آدم یکدفعه شلوغ و بعد کاملاْ خالی میشه؟

کاملاْ خلوت ، تهی ... انگار طبق قراری ناگفته همه با هم می آیند و بعد با هم می روند...و تو با قلبی که انگار در آرزوی آخرین طپش خویش است ، با سری دردناک و روحی پریشان به جای می مانی ... درست مثل لحظه ی خالی پایان یک مهمانی پر شور... با انبوهی از ظرف های نشسته در میان خانه ای به هم ریخته ... تنهای تنها...

چقدر احساس سبکی و در عین حال نامردی می کردم از اینکه تونسته بودم همه ی تقصیر ها رو به گردن او بیندازم... اما نه اینطور نبود.. حداقل خودم می دانستم که اینطور نبود... من نه بیشتر و نه کمتر از او ،اما به اندازه ی او مقصرم. اگر این وداع نبود ، هرگز از دام این افکار خلاص نمی شدم... بله ولی حالا می توانم بگویم :خدانگهدار . می توانم بگویم که تو را و خودم را به خدا می سپارم ... ممنون که گفتی : مراقب خودت باش... ممنون که به سادگی خداحافظی کردی ... ممنون که مرا می بخشی ، ممنون که اجازه می دهی تو را ببخشم... و حالا ... پرنده ی کوچک ، خوتکا، از ته دریاها به ساحل جزیره ی کوچک خودش باز گشته است...

این متن را با بخشی از کتاب "یازده دقیقه " ی کوئیلو که دوستم درست موقعی که بدان نیاز داشتم به طور اتفاقی آنرا به من داد -چون همیشه کسانی برای رساندن نشانه ها ، بی آنکه خود بدانند وارد صحنه می شوند- به پایان می برم:

                                        " زمان تولد ، زمان مرگ...

                                          زمان کاشت ، زمان برداشت...

                                          زمان ویران کردن ، زمان ساختن...

                                          زمان گریستن ، زمان خندیدن...

                                          زمان به آغوش کشیدن ، زمان جدا شدن...

                                          زمان یافتن ، زمان گم کردن...

                                          زمان دریدن ، زمان دوختن..."

                                                                  آری در عالم ، هر چیزی را زمانی ست...

این فقط عکس یه بچه ی خیلی خیلی خو شگل و کوچولو است . عجیبه که این عکس منو به یاد پسرخاله ام می اندازه که ۲ سال پیش از این دنیا رفت و برای همیشه از دستش دادیم ... البته او یک بچه ی کوچولو نبود... یک مرد چهل ساله بود.. اما ... این چشم ها و این حالت نگاه عجیب مرا به یاد او انداخت.. اگر از اینجا گذر کردید ، اگر این مطلب را خواندید ، از اینکه فاتحه ای برایش بخوانید دریغ نکنید.

                                                            ممنونم...

دختر کوری در این دنیای نامرد زندگی میکرد این دختر دوست پسری داشت

 که عاشق اون بود دختره همیشه میگفت اگه چشمامو داشتم و بینا بودم

 همیشه با اون می موندم یه روز یکی پیدا شد که به اون دختر چشماشو

 بده وقتی دختر ه بینا شد دید که دوست پسرش کوره بهش گفت من دیگه

 تو رو نمیخوام برو .پسره با ناراحتی رفت و یه لبخند تلخ بهش زد و گفت

خب پس مراقب چشمای من باش

آرزو می کنم از ذهنم بیرون بری و دور دورتر بشه اما همونطور محکم به ذهن من چسبیده و گوشه ای از هر فکری که به ذهنم می رسه رو آلوده ی خودش می کنه... نمی خوام اونجا توی کله ی من باشی...

آهای مگه حالیت نیست؟ اینجا ذهن منه و تو بی اجازه داخل شده ای ...

اوه خداوندگارا چرا زورم بهش نمی رسه؟ چرا مثل یک کنه بهم چسبیده...؟ بله واقعاْ آرزو می کنم که بره به جهنم...!

چی می خوام بنویسم و یا دقیقاْ به چی فکر می کنم ... چی دلم می خواد و چی نمی خواد... چی خوبه و چه بد...

همه همین طوریم ، حتی آنهائی که تلاش می کنند وانمود کنند که هدف خاصی دارند و در زندگی راه خود را دارند هم نمی دونند براستی چی می خوان... ی

ه وبلاگ درست می کنیم که توش بنویسم و اندیشه هامون رو شریک بشیم ... حس می کنیم آدم های مهمی هستیم و این خوشحال مون می کنه اما ... جز چند نفر آشنا که به دلایلی دوستمون دارند کسی برای خوندن وبلاگت نمی آد ... آگر کسی اتفاقی به وبلاگت سر بزنه برای این نیست که به حرف های تو گوش کنه برای اینه که بهت بگه به وبلاگ اون هم سر بزنی...

همه جا پر از دهان های باز برای حرف زدن است ولی گوش شنوائی نیست و و قتی هم فکر می کنی گوشی شنوا یافته ای سخت در اشتباهی ...

با یک روانپزشک حرف می زنی و انتظار داری درکت کند به حرفهایت گوش دهد راهنمائیت کند صدایت را بشنود و دوست تو باشد اما او در آن لحظه ای که وانمود می کند به حرف هایت گوش می دهد دارد به خط منحنی ای نگاه می کند که رفته رفته کمی پائین تر از گردنت شکل می گیرد و روی قفسه ی سینه ات می نشیند... وقتی تو گریه می کنی و گمان می کنی برای تسلی دادن دستت را در دست گرفته ، قلبش تند تند می زند و در کمرگاهش اژدهائی از خواب خوش بیدار می شود که آتش دهانش جسم و روح تو را در هم خواهد پیچاند...

و بعد می رود توی تلویزیون می نشیند و چنان از تسلط بر نفس و سلامت روان حرف می زند که تو شک می کنی به اینکه نکند این تو هستی که در اشتباهی ...

همیشه همین طور است .همه ی تقصیرها به گردن توست ... بشقاب چینی از دست مامان افتاده و شکسته اما تقصیر او نیست ، تقصیر توست که داشتی حرف می زدی و حواس او را پرت کردی... مرد زندگیت ، اهل معاشرت نیست اما تقصیر او نیست ، تقصیر توست که به اندازه ی کافی از رموز زنانگی خبر نداری که بتوانی رامش کنی ... هیچ وقت حتی یک نفر توی دنیا نبوده که براستی عاشقت باشد و تو در کنارش احساس امنیت و آرامش کنی اما تقصیر کسی نیست ، تقصیر توست که "خودخواه" هستی و همه چیز را از دریچه ی ذهن خودت می نگری - انگار که آدم های دیگر کاری بجز این می کنند!- بله تقصیر توست که مردم گرسنه ، فقیر ، بدبخت ، تنها ، بی پناه ، یا روانی اند... تقصیر توست که جنگ ها براه می افتند ، تقصیر توست که زلزله می آید و هزاران نفر را بی خانمان می کند...

بله همه چیز این دنیا فقط و فقط تقصیر توست ... خوب خدا را شکر ، اقلاْ خیالت راحت است که وقتی بمیری همه ی مشکلات دنیا حل می شود...

God of our Lives
You are always calling us into the future
Inviting us to new ventures
New challenges
New ways to care
New ways to touch the hearts of all
When we are fearful of the unknown, give us courage
When we worry that we are not up to the task
Remind us that you would not call us
if you didn't believe in u

At least please be with us

                    The Hands of a Music Player" (1988), pencil on paper

وقتی تازه نوشتن این وبلاگ رو شروع کردم ، همین طور اتفاقی به تصویر دستها علاقه مند شدم ، حالا این علاقه روز بروز بیشتر می شه و هر روز چیز های تازه تری پیدا می کنم که براستی بی نظیرند مثل همین نقاشی اثر مرتضی کاتوزیان .

خیلی شنیده بودم که می گفتند چشم های هر انسان آینه ی روح اوست ... اما حالا می بینم که دستها چقدر بیشتر حرف برای گفتن دارند...